Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

En hüzünlü bakışlarını,
Gülerken ağlayan gözlerini
Ve de ruhunun en huzursuz halini
Veda ederken çaldım da geldim senden..

Sadece büyük bir boşluk

Eyy İnsanoğlu

Aklından evvel yüreğini besle

Akılla tıkanıp kaldığın yollarda sana ancak o rehberlik edecektir

Bir hayalet gibi dolaşıyorum, şehrimin tüm sokaklarını
Kapı, kapı

Ve, sokaklarda acının çığlıkları
Sarı sarı yapraklar
Ve o sarı yaprakların dallarında

Doğduğum günden beri fırtınaların beni getirdiği yer tam da burası
Şu an durduğum yeri ve dönüştüğüm Kadını seviyorum
Tüm rehberime ve yol arkadaşlarıma sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum

Hayat, tıpkı bir çoğumuz gibi beni de kendi hayatımın küreklerini çekmeye çok erken yaşlarda mecbur bıraktı

Neden her eksiğini bana sorarsın içim
Ben olmak değil ki, benim seçimim
Suyunu çekmemiş pirinç nasıl dokunursa dişe
Çiğlik de gitmez ki, ateşe düşmeyince

Her başın derdi değil ki yerdeki karınca

Senden sonra kaç kez ağladım bilmem.
Baya kilo aldım inadına.
Artık saçlarımı da boyatmıyorum.
Bin kez seni özlemediğimi söylemesem de kalbime.
Özlüyorum yine.

Gitmek istiyorsan eğer

Ne bir yolculuk biletine
Ne bir valize

Ne bir vedaya

Faili meçhul diyorlar bizim gibilerine
Faili meçhul değildir aslında
Söylenemez sadece

İçimde açtığın yaranın
Delili yok ki, göstereyim

Bazen her şey darmadağın olur ama, kırgın
değilsindir
Bazen her şey bir anda biter ama, üzgün değilsindir

Ya hiç kırılmamış gibisindir
Ya da bir şekilde affettin ama, bundan habersizsindir

kelebekler göçüyor içimden.
ve ben yine yalnız kalıyorum.
yenemediğim büyük bir acı var içimde,
işin garibi, acımı ben de tanımıyorum.

hep aynı soruları soruyorum kendime;