Bir de, yüreklerinin sayfalarına dalıp,
Kendi kitaplarını okuyanlar vardı...
Kendileriyle kavgalı...
Ödeyemediği iç borçları vardı,
Düştüm
Her seferinde kaldırdın
Akıtmak için gözyaşlarımı
Ay ışığı sandallarına atıp
Savurdun açık kıyılarında
biz yine uykudayken olmuş olanlar.
bir ihtilal kadar adaletsiz gözleriniz,
sözleriniz kadar acımasızdı.
ve düştüğü anda tokmak,
kırıldığı anda kalem,
Şimdi acısız bir ölüm gerek bana...
Ya da en acılısından.
Bir ağaç dibinde üç gün can çekişerek..
Kimsesiz...
Ancak öyle affedebilirim kendimi..
Çantada Keklik sandığınız insanları
Öyle keyfinize göre her açtığınızda
Yerinde bulamayabilirsiniz
Çünkü Keklik de bir kuştur
Belki de uçmuştur
Aynen Böyle Olmak Gerek
aralamak gerek kilitli kapıları.
uçurmak gerek semaya aşk kuşunu.
önceleri her doğan gün,
yeni güzelliklerin habercisiydi
şimdi;
amacını şaşırmış Güneş,
balkonda unutulmuş çamaşırlar gibi,
solduruyor sevgisizlik bizi...
Mezara varmayan ceset!
Dünyaya sığmayan melek
Sizler de capcanlı insanlardınız bir zamanlar
Belki bizden/benden daha fazla
Daha insan
... harcında Aşk olmayan bir yapı
Evim diye sahiplenenlerin başına yıkılacaktır bir gün mutlaka
Özlem SABA
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!