sanırım en iyi şiirimi bu gün yazmalıyım.
her şeyin anlamını yitirdiği bir evreni solurken,
başka neye tutunarak havada asılı kalabilirim ki!?
Öğretiyor İnsana hayat
Çabuk güvenmemeyi
Korumayı kalbi
Korumayı masumiyeti
Kendini vazgeçilmez sananlardan vaz geçmeyi
'Kadından' anlamak için
Eril değil
'İnsan' olmak gerekir
Zira bir tek köpeklerin
'Kadın' değil
Yüreği gazele dönmüş bir gülün
Harcı da değildi Aşk
Silesini yiyince bülbül, gülün
Kökünün türabına düştü
ait olmadığım bir şehirde,
ait olmadığım bir yolda,
ait olmadığım bir evde,
ve,
ait olmadığım bir masada oturuyorum.
Aklım başımda değil ki benim.
Kalbimde!
Her insanın başka başka yerlerinde olabileceği gibi...
İlk sözü akıl
Son sözü ten söyler
Aşk denilen şey, sizin sandığınızdan çok başka bir şey
Yaşamayan bilmez
Aç pencereni çocuk
Bu gece ışık yağıyor
Bir yıldızın şavkı vururken yüzümüze
Ay gecemizi aydınlatıyor
Bir Aydın'lık müjdecisi
Çeşit çeşit insan.
Harf ve sayı isimlerinde.
Bir kısmı ışıkta .
Bir kısmı karanlıkta.
Harf harf onlar.
Sayı sayı.
bunca sözcük yığınının ne anlamı var, edebî değeri var mıdır, kime ve ne için yazıyorum bunu bilmiyorum.
Ama şunu biliyorum ki; yazmasan sanki öleceğim.
Nefessiz kalacak ve boğulacağım...
Hatta yazmak bile yetmiyor artık bana, sanırım bağıracağım..
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!