Özlem Saba Şiirleri - Şair Özlem Saba

Bir girdabın içinde
Bırakıp gitmişti ellerimi

Oysa bir zamanlar ne güzel sevmişti o ellerle beni

Ah o yalancı

Tek bir şeyi kaybettim hayatımda
Ve onunla birlikte ne çok şeyi

Bunun karşılığında tek bir şey kazandım tabii ki
Kendimi
Yani seni

Başka Bir Evren
Başka Bir Galaksi

Ben İnsanlık öğrettiğimi sanırken
Ey bana İnsanlık öğreten

Evvelden önce
Ve evvelden sonra

Fırat'ın uçurum kıyılarına
Bir meteor gibi
Düştü Ay ışığının Akrebi

Bana Sonbahar diyorsun
Yapraklarımı döküyorum bir bir
Bir mülteci azmine benziyor bu şehir
Bu şehirdeki yalnızlığım
Yoksun ve kimliksiz
Daha bir tok geliyor acının sesi kulağıma

Bana Eylül diyorsun
Bütün yapraklarımı döküyorum bir bir
Bir mülteci azmine benziyor bu şehir
Bu şehirdeki yalnızlığım
Yoksul ve kimliksiz

Daha kaç yol yürünmeli
Seninle varamadığımız yolların sonuna hasretle

Ve daha kaç pusula kurulmalı
Yitik akıllarda bulmak için seni

Sen beni özlediğinde gidip başka birisine sarılıyorsun
Ben seni özlediğimde, kendime, hayallerime sarılıyorum

Geçinemeyiz

Özlem SABA

Geç kaldım sana sevgilim
Doğduğum zaman gibi
Sonbaharda

Bazen erken, ama hep çok geç

Haziran,
sensiz geçti.
temmuz,
ve ağustos da.

Dar