ÖZLEM Şiiri - Cem Eyüboğlu

Özlem

Özlem…
Bir adın içimde yankılanması,
Ama sana ulaşamaması.

Sanki aynı gökyüzüne bakıyoruz,
Ama aynı yerde değil kalbimiz.
Birlikte başlayan cümle
Şimdi tek başına devam ediyor.

Özlemek, insanın içinden eksilmesidir bazen,
Kimse fark etmez ama
Bir şeyler azalır sessizce.

Bir ses hatırlarsın,
Ama artık duyamazsın.
Bir gülüş kalır aklında,
Ama gerçeği uzaktır.

Geceler daha uzun olur,
Düşünceler daha ağır.
Ve sen,
Aynı anıyı bin kez yaşarsın.

Özlem bazen bir kelime değil,
Bir bekleyiştir.
Gelmeyecek bir ihtimali
Hâlâ umutla taşımaktır.

Bir sokaktan geçerken durursun,
Sanki orada kalmışsındır geçmişin.
Ama dönsen de,
Hiçbir şey seni beklemez.

Ve en çok da şunu öğretir özlem:
Bazı insanlar
Gittikten sonra bile kalır.

Kalbinde…
Sessizce, derinden,
Ve hiç bitmeden.