Özgürlüğün eşiği Şiiri - Gece Gözlü

​Sence özgürlük,
Bir kuşun kanadına mı gizlenmişti,
Yoksa bulutların kuytusunda mı saklıydı?
​Ben uzun zaman gökyüzünü taradım,
Süzülen her kanatta bir parça hürriyet aradım.
Oysa yanılmışım...
Anladım ki özgürlük; ne gökteydi ne de kanatta.
​Özgürlük,
Bir kalbin, bir başka kalbi korkusuzca sevebilmesiymiş.
Zira insan en uzak ufuklara kanat çırpsa da,
Sevdiğinin yanında değilse;
O uçsuz bucak gökyüzü, dar bir kafese dönüşürmüş.
​Şimdilerde göğe baktığımda kuşları değil, seni görüyorum.
Öğrendim ki özgürlük sadece uçmak değil;
Bir insanın gönlünde, kaygısızca yer bulabilmekmiş.
Hatta bazen bir ismi düşünürken,
Gözlerinin o meçhul boşluğa dalıp gitmesiymiş...
Kimsenin görmediği o içsel fırtına,
Aslında kalbin bir isme doğru sessizce yürüyüşüymüş.
​İşte o an anlıyor insan:
Gökyüzü sandığımız kadar geniş değil,
Bir insanın yüreği bazen koca bir evrenden daha büyük.
​Ben özgürlüğü uzaklarda ararken senin bakışlarında buldum.
Ve gördüm ki;
İnsan aslında en çok bağlandığı yerde,
En özgür halini yaşarmış.
​Ancak bir gün o bakışlar senden ıraklaşırsa,
Anlarsın özgürlüğün de ağır bir bedeli olduğunu.
Bazı kalpler bir kez o limana sığındıktan sonra,
Gökyüzüne dönse bile, bir daha asla eskisi gibi uçamaz.
İnsan ne kadar uzağa giderse gitsin,
Kalbini bıraktığı o eşiğe daima mahkûm kalır.
​Belki de özgürlük hiçbir zaman gökte değildi...
Belki de özgürlük;
Sonunda kaybetme ihtimali olsa bile,
Birini yine de sevebilecek kadar cesur olmaktı.