Sarsıntılar Eşiği Şiiri - Ayşe Uçar

karanfilim
“kabarama kabarama kel fatma annen güzel sen çirkin”
ne güzel bir tekerlemeydi

mükedder olma
tekerlemeler devri kapandı
hırçınlık algınlık yapma çoğu canlının nesli tükendi
ve eski dünya çok ıraklarda karanfilim

elindeki hikaye kitaplarına bak
içinde yükselen ağaçlar ve dağlar arasında
gezinen hayvanlar uçan kuşlar görürsün
elindeki telefonun birkaç tuşundan kitaplardan
daha hızlı ulaşırsın dünyaya
haklısın belki
bu kolay bir seçim değil
sanal alemin cevherlerinden
sadece biri

senin yerine en kuytu bölgelere
uçurumlara okyanuslara ve girilmez ormanlara
ulaşan eller ve gözler var karanfilim
onların paylaşımıyla sende
ulaşılmaz o yerleri teknoloji sayesinde
sanaldan devri alem yaparak
gezer tozarsın

dünya küçücük bir pencereden açılmış
büyük bir yelpazenin hızlı esintisidir artık

her estirdiğin rüzgâr her çıkardığın kasırga
seni ulaşılmaz yerlere ulaştırır
görsel bir ufkun genişliğinde dev kanatları olan
bilge bir leyleksin turlarsın evreni karanfilim

boşuna cevr-i cefa çekme zevkini çıkar
öyle bir zamandır ki bu
ayağını yerden keser mutluluktan
çiçeklenir gözlerin güneş gibi parlarsın
aynı zamanda derin bir hüzündür de
bıçak gibi keser özbenliğini

sadece görselliğin verdiği bir zevk
hep eksiktir aslında

dokunamamak avuçlayamamak
koklayayamak hissedememek noksanlığı
hançerlenen bir yara gibidir insan ruhunda
ne iyileşebilir artık ne bir tedaviyle
akan cerahatı durur

tek çaresi kabulleniştir karanfilim
çocukluğun bile oyunların gibi çağ atladı
-eski çamlar bardak oldu- yakan topların yerini
bilgisayar oyunları aldı ayağın taşa çarpmadan
elini duvarlara vurmadan oynarsın

üzülme üzülme geçmiş zaman güzeli karanfilim
yeis olma kalbin bir kırılıp bin incinmesin
sen yükseklerin uçan kartalısın
kurak yerlerde fışkıran çağlayan
berrak bir kristalin ışığısın
binlerce yansıyan

dünya çocuklarla güzel
dünya tüm canlılarla kardeşlikle güzel
enerjisi olumlu bir yolun aydınlığı ile parlak

bunları sana anlatırken
neden gözlerimde bulutlanan kederlenen bir gök
içimde parçalanan bir ayna yıkılan bir kale var

bilmiyorum bilmiyorum ah!

bağrıma gelip oturmuş
kalbi sızılı ruhu kanayan yaralı bir geyik
başımın üstünde düşüncelerimi tırpanlayan kılıç
sesimi titreten bir hüzün
duygusal bir sarsıntı eşiği bu
zamanın ve çağın en zorlandığı uzun bir genişlik
yavaş yavaş ayaktan kalbe kadar ruhumu sıkıştıran
kanlı bir mengene

neredeyse her gün her gün yaşanan bir deprem

“kabarama kabarama kel fatma annen güzel sen çirkin”
ah! ne güzel tekerlemeydi

bana sımsıkı sarıl karanfilim
yine de hiçbir sarsıntıda hiçbir çağda yıkılmayalım
üzülme üzülme varsın tekerlemelerde kalsın kabaramayan hindiler

2903202618:21