Sarsıntı Şiiri - Ayşe Uçar

uyku sersemi
zihnimin kopuk ayakları
içimden güne doğmak gelmiyor
düşünceler sepetinde paket paket karmaşa
savrulurken yollarda topladığım keder tohumları
gözlerimde küflenen badem ağaçları
arduvaz taşının su geçirmezliğini andıran
duygusuzluğumun infilak patlamaları

sadece uzaktan izlyorum
her şeyi herkesi
beklediğim bir mucize yok ölmüş insanlıktan
yorgun içi tükenmişin şiirlerin içinde
çıplak ayaklarımla koşuyorum

noktayla virgül aralarına parantezler açarak
içine atıyorum tüm hüzünleri ihanetleri ve aldanışları
ezberlediğim hislerin kırılganlığı çarpıyor kalbime
söz aralarından yargılarımı seçiyorum

boşluğa bırakıyorum yargılarımı
sevinçlerimi beklentilerimi siliyorum

solgun suskunluğumda azgın nehirlerin
öfke kusan dağların krater ağızlarından
sarsıntı topluyorum

gök gri
hava puslu
nem yapışık

zamanın benden öncesi benden sonrası da tufanmış
kum tepeleri boşuna kulağıma cızıltı fısıldamamış

2204202614:46