Özcan Kurt Şiirleri - Şair Özcan Kurt

Şiir bir duruştur.
Şiir tanık olmaktır.
Yaşanılanları tutanak altına
almaktır.
İnsanla empati kurmak yetmez,
Bire bir O insan olmak gerektir.

Bir nefes şiir çek şöyle derinden,
Usulca aralansın hece lebinden,
Çayda şeker dertler bitip erirken,
ÜFLE..göklere ver dağılsın gitsin,

Kafiyeledim ve serdim kuruttum

ŞİİR DENİLDİ

Okumak ve yazmak ayrı bir hüner,
Kamil insan bir söyler iki dinler,
Ondan bir ağızla iki kulak verdiler,
Tutsun diye maya, tamam edildi.

ŞİİR YAZ MAK..
Ne kafiye uydurmak,
Ne harfleri cambaz misali durdurmak,
ŞİİR YAZMAK.. :
Kıta kıta
Yaprak yaprak

Dostun düşmanın kim alnında yazmaz,
Gönül veren başka yollara sapmaz,
Gerçek seven senden ayrı yapamaz,
Irak kal da öyle sına istersen,
Hey dost sına istersen..

inSAN ne (e)DERSE desin.
SUSSUN dile düşürmesin
İçinden geldiğini söylesin,
İçinden geldiği gibi hareket etsin,
Öyle görünsün ve göründüğü gibi hareket etsin..
Ertelemesin..

Arz arş arasına bir ip germişler,
Adına da adil sırAT demişler
Yürümeyi koşmayı yasak etmişler,
Hadi kolsuz kanatsız geç geçebilirsen,

SITKIM SIYRILDI

İnsanım demeye vallah utandık.
Sıtkım sıyrıldı off..! dünyadan bıktık,
Sular bulandı gör, sellerde battık,
Ne dersin? tutarsın felek tenimi?

Sorgusuz sualsiz biat edenden,
Gafların ardına düşüp gidenden,
Şu dünya da kula kulluk edenden
Usandım canlar, hem sıtkım sıyrıldı,

Marş benim, İzmir benim, mehter benim

Sağcı solcu dediler, yetmişlerde milleti kırdırıp, nice candan ettiler,
Sevgiden, kardeşlikten, özgürlükten söz edeni pişman ettiler.
O günler yine iyiymiş dedik, şimdi dedeyi toruna düşman ettiler,
Teek tek diye diye, cümlemiz hece oldu birbirine düştü.

Bayramlarımız bir seviçlerimiz bir, vaktı saatında yürek aynı coşardı,