Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çocukluğumun göğünde
kaldı uçurtmalarım
öteki mavilere sürünce
gülüşüyordu bulutlarım

hiç acıtmadın canımı

dağınık yerde
sere serpe yeşillik
ısırgan otu

yığıncık nerde
sivrilerin çıkarmış

sensiz ilk bayramımdı geçip giden ansızın
özlemin yıllara denk yüze hüznün bulaştı
mengenede buruldum duygularla dolaştı
dağlar kadar büyüdü sorma çoğaldı sızın

çıdam kalmadı sustum sinir boşandı sanki

uçtu mu gözünde buğu
özlenir miydi durumu
nen varsa varınla yoğu
gizlenir miydi yorumu

yokluğunda mı harami

körkütük anladığı da yok
dinlediği de
iki ucu keskin bıçak
ağzı dili bağlanmış
yalnızlığındasın yine
kırılsa ucundaki dili

siyah beyaz bir resim
geçmişim
gençlik sonundan da
seçmişim
zar zor geçinerek

geldik dün gibi
kalır gibiydik hani
gidiyor muyuz

tomurcuklandı
dalındaydı goncacık

pusu içinde
toplanmış taneleri
yarasalarda

namluya dolu
gece karanlığına

düşüm kuşlarla kondu
dallara
çatı içlerinde yuvalara
bir yanı acı yeşil ilkyaz
bir yanı kırmızı karanfil

aydınlık içinde kal
özünü tanı özle
o günden bu güne gel
sözünü dinle sözle

düşünceni söylesen