Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

odalar dolusu kuşkulu
düşüncelerinden uzağı
tümüne duyduğu işkili
düşüncelerinden tuzağı

gözeneğine yapışanlar

delice yellerde bakışın
sende kalan izi yanıktır
böldüm özlemlerimden
sepeledim dağa taşa

sevda gömleği boynumda

telefonu açsam
seviyorum seni
desem
ne dersin

kelebeklerle

alnında yanarken an
yarına kan kusturdu
sevinç düştüğü zaman
ağlayanı susturdu

ay parlayınca birden

alkımlara es geçme sakın
ahenginde duygularım
ağrılarımda kasılmayı
azıyla da mutlu olmayı
öğrettiğin yetmez mi sanırsın

öğren çırak ol
dağlar yüceliğinde
gözünde kaybol
deniz enginliğinde

sunulacaksa

noktan yeni sözü açar
eslenip de sönüyorsan
yaşam çizgisine saçar
islenip de dönüyorsan

an dediğin yürek vurur

bir buğu değer
kokular içindesin
büyülenirsin
dudağında ıslığın

yüreğinde mut

noktası konulmaz olursa şiir
başlanılacaktır yengi sıradan
diktası onulmaz bulursa şehir
boşlanılacaktır hangi aradan

dalı yeşil salkım güneşe hazır

eşek sudan gelinceye
dayak yerdik te noldu
ipinceden inceye
uyak ördük te noldu

daracık yere sığdım