Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yorgunluğuma yüktün
kara zindanda mıyım
durgunluğa büyüktün
yine bir yanda mıyım

kaldırdığım taşlardan

gazelin hüznündeyim
geceler saklar
unutulan öyküleri
soluduğu gizeminde

tan kızıla boyanırken

sis uslara dağıldı
kanayınca dudağı
itsiz köye yığıldı
kırılınca budağı

güvercin gagasında

yorulunca şafağı
ölü sözle anılan
önezeden kavlağı
külü közle yanılan

durur başucumuza

birkaç çapulcu
tümceden alınır hınç
yürekten sever
yaşını dökerdi genç
sağlığı yerinde dinç

duramamış mı
yıllardır aynı adla
durmuş mu durmuş

kapısı açık
söyleşiye kapalı

nerede yaşam
orada açar çadırı
nerede bozuk saat
götür yörüğe dediri

yükleri çeker devesi

yörüğün güzeline
söylenecek sözüm yok
dökülür gazeline
paylanacak yüüzüm yok

kıvrılarak saçına

yetmiyorsa anlatmaya
sözcükler güdük kalır
tümceler yetersizleşir
dil dillenemez dilenir

utanıp ta sevmemek

dudağının payına
incecik yelin eser
öz bağının sayına
inecek selin keser

kimi kime dumduma