Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yokuş çıkmalar güzel
inişlerinde üzer
uçuşlarına ses yoktur
dönüşlerinde süzer

yokuş yukarı çık bakalım

yokuş aşağı inerken
çıkınca önüme
umudum tutuş
körü körüne

tutunamadan

yokuşa sarmadan önce
suyunu yanından götür
körkuyulardan gelince
elin ayağından pütür

yarını düşüneni yok

yaşamak gerek
kıştan arınır doğa
yola engerek
düşten sarınır dağa

ömür göçerek

gözünden okunur hüzün
ayakları ileri gitmezken
gül dokunur mu akşama
seherinde bülbül ötmezken

sustukça dolarsın

neredeysen orada
yüreğine değen her imge
atınca kan basıncında
mavisi solsa da
özdeş düşün çocukları

gülen bulut güledursun
sevincimizden ortaktır
karam bulut öledursun
ıslar yüzü yumuşaktır

yol çıkmıyorsa yokuşa

yolculuğum tez geçer
sıkmam kendimi canımı
düşe dalarım bir an
gözüm bakarak dalarım
güz gelende

duyun ne olur
kendi ıslığında
kalmasın şair

yolda çocuk
yağmura tutulmuş

bir adımlık yola yapılan gider
yol boyuna geçer toprağı yutar
hangi yüreksize sorsanız öder
yol oyuna seçer toprağı tutar

hangi düş yeniden dirilir doğar