Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

mayısın keskin ve yanıksı kokusunda
sızıladı burnumun direği
unutmuşum
epeydir almamışım
günün kargaşasına dalmamışım
uyur gibiyim şimdi

gizem değildi
başakların sesi
yalansızdı kavrulurken
sertleşmişti tanesi

soluğunda diş çürüğü gelir

solmuş fotoğraf
zaman hali perişan
tozundadır raf
yok fazlaya karışan

eksilmiş kare

mecnun gibi sevseydim
kerem gibi yansaydım
özleminden deseydim
çocuk olup kansaydım

adın düşmez dilimden

yürekten yüreğe
çizilen en güzel yol
mektuplardı
gelince koynumuzda saklardık

yazılmıyor mu

sokak ışırken
kuytuda korkunç düşü
gün ısıtırken
kaç tene teri değer

yol boyuna sür

dilimi burdu tadı
dökmeden onu çaya
nedense homurdandı
kesildi dolunaya

çekirdeği çıtlar dibinde

maviye koyulduk aktık
gökte açabilseydin yüreğini
ilk kez söylenen küfür gibi
dal orta etseydin dallamadan

gözlerinden akabilseydin

mavi koyuldu geceye düşen kara
yağmurla üşür de yüreğinden düşür
seninle vardı şimdi kokuyor özlem
ay bulut candan yürüdüğün yol aşır

düşlerin çokça iliklerine işler

çifte dize arasından
değil elbet yaşandığı
iki izin karasından
dara gelir boşandığı
çöker katran karası gece
ışığınla yumulur gözleri