Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

şafak soğurdu
gökyüzü yangınını
duygumu yordu
tümcenin ölümünde

patikalara

gökyüzünde tek
yıldız değildi yalnız
yüreğimdeydi
bulut üstünde yaldız

uçan değilim

döşesem yer yüzünü
sevgiler sunarım yar
köşelesem düzünü
sevgiler sunarım yar

bedende tin nerdedir

gözünle yüreğinle
sevgilere sar beni
özünle ereğinle
sevgilere sar beni

her anımız yar ile

akşam oluyor erkenden
gecenden gizin düşürdün
soluğun tine değmenden
umudundan mı üşürdün

çapraşık çıkılmaz filan

ateşten soğuk
bal kaymağında dudak
oyuldu budak

en yalın hali
şimşek çaktı su aktı

pınar uyanışında
çınarı yanışında
sevgi dolusu güler
inar dayanışında

insanın telaşında

memesine koyulan
çocuğun açlığında
sevincine doyulan
düşü burgaçlığında

alacada hüzündür

gönül şişesi kırıldı
yüreğine sevi olsun
çöktü neşesi darıldı
ciğerine sevgi dolsun

ne yaşadığın yerde

gerçeği sevenin yüreğindedir
vefa dediğiniz duygunun adı
elinin üstünden gereğindedir
sefa dediğiniz doygunun tadı

varsılı zengini demeden sakın