Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

güneşte üşür düşleri
gülüşünde gülleri açılırdı
kaç bahar kaç özlemler
karanlığı çekilip tükenirdi

hep sevgili sevilerdi

güneşli yer arıyorum
küsmüş bakmıyor
gölgesine düşmeden
sıyırıyor güneş birden

yoksulun ayağında

güneş rengine miyim
aydınlık gülüşümdür
tanış dengine miyim
güzle dökülüşümdür

el yordamıyla utma

güne yüzü değmeli
karsın kararsın dursun
yar gelir baş eğmeli
sarsın sararsın dursun

yazın ardındadır güz

gün geceye değmeden geçerken
güneşi gördüğüm mü var
hüzne dolmuşum ağzına dek
güller solmuş yüzümde
susuzluğunda gizem
uykusuz gözlerde unutulmuş

duldada kalıp
gün geceye sevdalı
düşlere dalıp
yetişmiyorsa dalı

hüzünleri zor

gün gelince
akan yaşlarım dinecek
görürsün canım
sözün donacak
düşmeyecek ağzından

sensizlik vurgunu gün batımına
deliden donmuş gülüyor morca
soluksuz dinledim ün yatımına
veliden konmuş gülüyor morca

yada gecelerde kumunla düşü

allın güllü açışmış
gülüyor pencereden
ellin yelli kaçışmış
gülüyor pencereden

koca dağlarda esti

yaprağın yeşiline
gül sarısına aya
yazdı adını yine
yarı yarıya yaya

gül