Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çoğalmış şişi
cüzdanında da iri
parlıyor dişi
dudağında ki kiri
köşe taşında biri

köşeye kıstırılmış
üşüyorsa soğuşa
neşeye kastırılmış
düşüyorsa boğuşa

avuç içim harlıyor

suskunluğumu bozan
körü köründen saklar
geceye gündüz tozan
zoru zorundan aklar

bölün yalnızlığımdan

tenden değer dağılır
yüzüm renginde oya
yerden un ufak kalır
sözüm denginde boya

akar giderken hüznü

denizden mavi kumsalda kum serseri
yapışır kalır bir güzelin teninde
güz günden hüzün boşanmış gökten yağmur
deliye göre ilik yaprak yeşili

yalnızlığında soytarılık yapanlar

köyün taşı toprağı
peşti peşime benim
solacak mı yaprağı
eşti eşime benim

uzayan kökü vardı

yağmur düğümü
tez çözüldü bu yılda
buz kesti çizgi

yorar mı sevgi
umarsız dalıyorum

umudun tükendi mi
sözler düğümlenince
gerçeğe tıkandı mı
özler güğümlenince

kahrolası sızıyor

köy serserisi
sığmazdı kabuğuna
koşar durmadan
tanınsa severdiniz

sevdiğim gibi

koyu bir yalnızlığa
tenine doldururken
gizi içinde yoğa
cinine saldırırken

kem bakışlardan sakın