Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

günüme
ne çok acıya döker
puslu ve zengin yüzünü
sözün eğninde
hep o giysi hüzünü

saklasa beni gizde
kayboluversen izde
ayrılığından çözüp
yüzdürürse denizde

hiç soru sormadan

kuytusunda yanaşır
elma yanağında tan
parmaklarında tutan
gülücükten yan aşır

çektirdiğinden gönül

gülüşün nere takıldı
zıpırdadı korkusuna
orta yerinde çakıldı
kıpırdadı sorgusuna

akşama dolunca anı

ölümüne gidiş şakıyan acın
gerisi yok erin kanar yarası
ayrılığında ki güz ihtiyacın
camın kesiğine yanar karası

baharına solgun yazına kahır

sensiz düşlemem
anımsadığım yanı
yaşadığım dem
değiştirdi dünyanı

dahası iste

susar mı susmaz
canı öpülmek ister
dudağı kasmaz
yere dökülmez üster*

tutsak kalınca

çoğunluktan eksildi
bulutlarından sildi
rengarenk alkımına
erken sütten kesildi

sancılarından emse

uçtukça gökte kanadına
beni de al uçurtma emi
sevdiğimi biliyorsun
sana bakan her gözü
bildiğin gibi
takılacağın elektrik teli yoktu

karanlığına
ay ışır mı derseniz
güz eylülünde
bağlayıcı yerseniz

saçını yalar