Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gün aydan
ay yıldan eksilirken
bir baktık geride
unutulan anılar
simdi deşilir oldu

olan bitenden anlat
gecene kalmasın düş
senden çoğalır çınlat
hecene çalmasın kış

ayazda kalan üşür

gülmemek için ne gerekirse
yaptıklarına inanmam
ölü evinde güleriz
de
şimdi bir anlam veremem
kendimi baştan geremem

sevgiyle yürek çağlasın
söyleşiniz bal olmaz mı
sevilsin içten dağlasın
yanlışınız zal olmaz mı

dilden düşürme adını

ölmenin üstüdür gece
çarkına döner feveran
gülüşünde son hece
biter mi dersin deveran

düşümde sancılarımla

uyuduk ta uyandık
kuru ağaç yaş olmaz
kapısına dayandık
dolu kazan boş olmaz

gördük gözyaşı döktük

denizlerle yandı petrol
karabataklar da battı
sessizliğine duran yol
neredeyse şafak attı

yangına yakınsa gülü

hüzne kapalı yanın ayrılması olaysa
olmazda takınırsa atarını dürüp git
gör varını canını sıyrılması kolaysa
ağlayıp yakınırsa katarını sürüp git

çıdamı tükenirse kendi kendine sebil

düğününe gelmeden
yanında olmak gerek
günde yarın demeden
kanında olmak gerek

doldurduğun sürede

varsa yolundan ölen
engel olmam giderim
olmadan kulun kölen
çengel olmam giderim

ayrılmadan yanından