Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yağmur yağınca
büyüsün yaprakları
sular yürüsün
kökünden dallarına

şafağa gülsün

süzülen yaşlarında
geçti akşamlarım
sevda yüreğinden
düştü düşecek

başucumda

altının altıya
kur yaptığı an
yıllar eski anıları
süpürdüğünde

her uğrayışında

dosta sunuşu gülü
alı kokmaz elinde
bal teknesi gönülü
balı akmaz dilinde

uysa hemi zamana

dağlar mısın oturup
hıçkırarak aklında
yokluğumu götürüp
neler kalır saklında

gözlerine düşersem

düşünce burgacına
başladılar talanda
deşince sargacına
boşladılar yalanda

gözler sustu maviye

yüreğimde burkuldu
sancı sardı ki sorma
sinsilendi sokuldu
acı sordu ki sorma

kış süremi akşamın
hasta odasında ger
yalnızlık ihtişamın
yokuşları deniz yer

yoksulun kimsesizi

çağlamasak ta
dalgalanan bayrağa
anamız ağlar
düşten uzun kuyruğa

dağlamasak ta

gelin olmuş süslenmiş
katmerlenmiş söz olur
ışımış ay beslenmiş
sarhoşluğu tuz olur

dostun sandığı gibi