Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

nice insan bulaştı
boyanmaz ele yüze
neden niye dolaştı
uyanmaz tepe düze

yüreğinin üstünde

neye yarar olsa ar
arsızlığına çoksan
açılmazına mı dar
darsızlığına oksan

bakıversem aniden

beriden öteye gidilen yoldur
ne yoluna kaldı ne de yılına
ekmeği keteyi fırında doldur
ne yoluna kaldı ne de yılına

benimle var olan nice insana

hazanı gelince güzünde bakın
ne zamana değin yanacağınla
yüreğinden ince düzünde akın
ne zamana değin kanacağınla

ağladığınladır coşan çaylara

ay çıkınca yaylaya
parlağı sökül derse
dolunaydan aylaya
yenide dökül derse

girip çıkan çalında

bana bahane hazır
gelir hazır ve nazır
ölecek açlığından
midesi çeper kazır

süremin kışta bahar

ölesiye bir sarsıntı
ayanına uyamadı
nefesi neye kasıntı
oyanına duyamadı

gülüvereydi ilkinde

ölesiye sev
gülesiye de değil
usul fısılda
bal rengi gözlerine

iki damla yaş

neden dediğime küstün
temmuz ayı çöl olmadan
değerin başımdan üstün
öz dolanır göl olmadan

şerbet ezerdin halında

dudağından çatlamış
yalama olmadan geç
duygusundan atlamış
dalama olmadan geç

barış ağacından dal