Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ayı doğar erkene
telefonun teline
uyanınca gelirim
kalem alın eline

ayağına mesi var

ürperdim birden
gede aşında mıyım
usulca dursam
seni göğe savursam

burnunu çeken

denizinde gizlin çocukluğuma
üşüme nedenin soğukluğuma

acısı yürekte yüz yıllar boyu
karanlığını sil geceden koyu
yakıp gider gibi ayazlı suyu

üşüdü elleri
yaz gecelerinde

dünyanın her yanında
öldürülenlerin içinde
nasıl üşümesin elleri

buz gibi hava
gök çakır yıldız
üşüdüm yar
acı poyraz yeli değdi tenime
ısıttığın yanlarım yalnız şimdi

üşüdüm buz kesiyorken
kârım yaya yürümemde
poyraz zehrin esiyorken
ayağımdan sürümemde

avcı olmak vardı canda

kavuşursa sevinçle
ayrılmaz utancında
savuşursa bezinçle
sıyrılmaz utancında

gün dolar göle sular

utangaç bir bulut
gökyüzünün az ilerisinde
süzülüyor
kimi görecekse soracaksa

aylak kaldı an

üşümüyorum artık
çıkardım kışlıklarımı
üstte fanilam duruyor
inceden inceye incelttim
incecik bir yol gelir
yardan yüreğime sızılı

denize dalsın
su dünyasını bulsun
usunda kalsın

denizde dalga
yollarında yüz kalka