Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

hüzünle bulanınca ilmiğinde yüreği
ağrısından ağırca ağrılar başındadır
sağrısından eğrice eğriler aşındadır
sözünde dolanınca ritmiğine küreği

heybesine dolunay evrenin bilgisine

gül tenine kokusu
kazınmış söze usu
güvercin pırpırına
sızladığın doğrusu

kenti pis kokusuna

bırakmıyorsa sancım
dünden kötü buruyor
zayıflatmaz inancım
midemdeki duruyor

kirpiğinden esen yel

güzel sarılıverse
katılarak gülseydim
ipler geriliverse
atılarak gelseydim

tatlısı tadılınca

güzelliğinde gece baykuşlarına özgü
çizgiyi sürdüğüne aldırma git yoluna
kirpiğin sürmelenir kendi özelliğinde
koluna takılıp git doysun kendi özüne

yerli yerinde durur yabanı kırındadır

açsaydı var gücünle
sevişinden gezinden
kaçsaydı hörgücünle
gevişinden sezinden

parmağın ucunda us

şarap gibiydin
tutku muydun içimde
geçer gün tatlanır
her geçen gün bir daha

anlık sevda mı

karanfilin ölümü
yaprağına eskime
görülmez mi ilamı
toprağına aşkıma

inanılası gözlem

düş
gibi
gidişi
bilinirdi
düş silinirdi
yara dilinirdi

sevgiden ar edince
dost bağını yoldurur
ellerden yar edince
düşmanı da güldürür

bıkılmayan sevda mı