Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dökülen saçlarına, konargöçeri akşam
düşlerinden dolunca, ölenler umurunda
ciğer bağında düşer, yırtılınca sökülen
dumurunda yaşlanır, geceler uzanırken

kırk yamalıdır sevgi, dikiş tutturabilir

eklenmenin gereği
özü dışıma çıkar
ödenenden ereği
yazı kışıma yıkar

düşüne girdikleri

yelinde savur
yaprak arasına koy
gönlüne sarıp

elinde çevir
aklına göre yönelt

karlı gecelerde ay
değnek gibi ayazlanmış
dal uçlarında çaylak
ağaçtan ağaca
bulutlara bata çıka

say ki masal
yüreğinden
ayak uçlarına değin akan
sevi esrikliğinde uçan

tomurcuk güllenirken

sıyırırdım gövdesinden
kabuklarını asmanın
börtü böcek yuvalanmasın
havalansın asma diye
dayanır belki üzüme

uçuklamış ucunda odu
dil yarası dokunmuş
gönülden okunmuş
köşede kalmış udu

özleminde umudu

saygısızlık etmesin
anlasa dost yazına
öte yana gitmesin
hakkı geçer nazına

ayırmadan birinde

sayılacaksa sayın mor bir gece odağı
iki hayat kaçağın filizlenmiş budağı
karanlığında ayın sevi akmış dudağı
sevi damlar saçağın utanılası çağın
yarı gülüş saçağın yarı gülüşe çağın

savrulan bir sandalın
içinde baygın kadın
kıpırdamaz bir dalın
gölgesinden yıkadın

okyanuslardan gelir