Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kendimi sürgüledim
duyarlılığım yerinde değil
kapalı kutu muyum
açıldığımı da bilmem
açılmadığımı da

dağdan aşağı inersen
gırak senden incinmesin
dalda yukarı binersen
gorak senden incinmesin

harmanı hasat zamanı

dile dolanmış
ilk yaz uğultusunda
gözleri

karşılıksız
dizeler dökülse dudaklarımda

ızdıraplı gecemde
tek tesellim sen oldun
pıtıraklı hecemde
akan selim sen oldun

sevdiğinden ayrılmak

düştüğüne gördüğü
yitirilmişim senlik
benliğine sorduğu
bitirilmişim senlik

gülen yüzünle taşı

birden bire buluverdim
senli kendimde yeniden
aydınlıktan doluverdim
senli kendimde yeniden

sahra çöldüm güneyine

yandı içim köz gibi
sensiz yatamaz mıyım
hem ne biçim söz gibi
sensiz tutamaz mıyım

işve cilve edalı

gönül evrenimin tadı
sensiz yazılmıyor canım
gün yanındayım muradı
sensiz kazılmıyor canım

adın dilimdedir hecem

yürekte özlem tükenmez
sensizliğe gömüldüm
yağmurlarda yıkanmaz
sensizliğe gömüldüm

yaslı umudum dağım

yine karanlık akşamla çöken
parıldayan yıldızlar gök kandilinde
pırpırlanıp pırıl pırıl göz kırparken
içimde zenginliği özlemin sevilmenin

olmuyor gece gündüz sensizliğinde