Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

parçalandı için ömrüne sergi
aldırmadı gitti hava neminde
kim çıkardı körü körüne dergi
saldırmadı bitti tava eminde

soğudu havayla birlikte adam

parçalanınca yüreğimin çarkında
sevda kokulu bahçenin arkında

gitmedeydi düş kalmaya yanaşmadık
bilene çarpıp olmaya danışmadık

doyulur mu ki
doyasıya süzülsen
dağılırım yar
yoktan yere üzülsen

doluyor deniz

rengi uçtu akşama
loşluğuna mı yalnız
karanlıkta aksama
boşluğuna mı yıldız

an

susar mı susmaz
canı öpülmek ister
dudağı kasmaz
yere dökülmez üster*

tutsak kalınca

çoğunluktan eksildi
bulutlarından sildi
rengarenk alkımına
erken sütten kesildi

sancılarından emse

uçtukça gökte kanadına
beni de al uçurtma emi
sevdiğimi biliyorsun
sana bakan her gözü
bildiğin gibi
takılacağın elektrik teli yoktu

renkle takıldı
ayrı gayrı olmaz mı
aramızda ki
gizeminde anılar
içimizde sanılar

karanlık sürmüş
gözlerine is kara
geceden kalan

kanat çırpınır
sığırcık yavruları

renksizce hüzün döktü
gece karannlığında
öne geldi diz çöktü
hece yarenliğinde

ellerinde yakınca