Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ters örülmüş ağ
kalabalığına uy
kımıltısı yok
gül sessizliğinde us

bulutlarda nem

kanar sesinde
uzunca uzandığın
duvar dibinde

kanat sesleri gelir
duyduğunu da bilir

gölgem gölgene değende
tutuşur anızlı tarla
haziran çıkarken yıldan

göğe doluşmuş karabulutların hepsi
denizli suskun korkusunda puskun

boşluğa gönderilen
soluklanan izinden
gülücüğün derilen
gamzeleri yüzünden

zorlanarak yürüdüm

ömrümde bir kere gülse
göğe değerdim başımla
gözünde damla dökülse
göğe değerdim yaşımla

elim yakarır kapında

gittin tinimi koyup
kora döndü mü gülüm
bitince tümce duyup
zora bindi mi gülüm

öfkesine nedeni

okul yolu bekledim
günü güne ekledim
gitti yarim gelecek
buracıkta tekledim

asmada üzüm olsun

ne yazda yandım
ne kışta dondum
yoksan bu şehirde
gölgelerinde dolaşmaz

alatanda nemlenir

gölgemde kırık
boynumun eğrisinde
avuçlarımda
zamanın sıcaklığı

uzay boşluğu

gölgemi saklayınca
duldaya düştüğüm an
sesi telaşlanınca
korktu mu deli zaman

sözü yele karıştı