Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dokun bak yüzüme
söylediğinin arkasında ol
umuda sarılır gibi
tut ellerimden götür beni

kanatma kabuklanmış yarayı

dokunduğunda incir
yağmura durur gözü
yüreğe vurur zincir
okunduğunda sözü

hiçte ezberimde yok

bekleyişteki alkım
vuslata erince
alın yazıma dökülür

yoksulluğun sonsuz sarayında
akşamın kızıllığında

nesine düşüneyim
olursa olur
olmazsa
canım sağ olsun

çekilen yükü

doğrusu neydi
uykudan uyandıran
hep üstüneydi
ateş ile yandıran

sırtımda yüktü

çokça yazıyormuşum
doğrusu şaştım kaldım
düzen bozuyormuşum
doğrusu şaştım kaldım

sayfasına girince

dökeceğim dilimden
tüm acılarından da
yaracağım elimden
isine karnından da

gelene korku beden

aynayı kırmadan tut
doğrusunda gösterir
sağda solunda unut
doğrusunda gösterir

duvar söylese döşer

güz güneşi öperken doğayı
sıcaklığını duyuyorum içimde
yerde gördüm kırgın düşleri
sararıp solmuştu yapraklar
yele dolmuş süpürülüyordu

yansılandı es
sesime düştü sesim
tan kızılında
uyandım serinliğe

umutlara ses