Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

karınca ezmez
sevileri yellenir bulutlara katılıp
alkımlara değer başın
yaraların üzmez
süzdükçe gözünden yaşın

gecesinde tan
gözlerinde sancıyan
nazından utan

ay değince baş
düşe dalar erkenden

karıncalandı yüzü
günün parıltısında
ardında kaldı gözü
günün parıltısında

sabaha yetişirken

orda kaldığıma bakın
sürüsüyle yükündeler
duvarın dibinden akın
dürüsüyle sökündeler

gün ışığından geceye

incir çekirdeğini doldursa sözlerinden
söylenecek yanı yok eğlenecek yanı da
dağı karıncalanmış kıpırdayanı zincir
tanı da gelip geçen nereye doğru varır

bir üflese yerle bir kop kızılca kıyamet

kaçınca ipin ucu
yakalaşabilirsen
acır rengi sonucu
tokalaşabilirsen

yanına mı yokluğu

kar üzerine uzanmış
az ötendeyim dersin
karlı yolda tozanmış
kar topundan atarsın

yüreğimden değince

kar yağıyorken
hoş duygular sarıyor
eriyip su ol
karışıp derelere

soğuksa top yap

derede vay derede
kaplumbağa nerede
karşılaşınca candan
belleğimde yer ede

kimi çalmaz kavalı

göz yaşlarım akarken
karşıma geçip güldün
acı çile çekerken
karşıma geçip güldün

seni çok seviyordum