Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

duramamış mı
yıllardır aynı adla
durmuş mu durmuş

kapısı açık
söyleşiye kapalı

nerede yaşam
orada açar çadırı
nerede bozuk saat
götür yörüğe dediri

yükleri çeker devesi

yörüğün güzeline
söylenecek sözüm yok
dökülür gazeline
paylanacak yüüzüm yok

kıvrılarak saçına

özlediğimde geceye tekerlesem
çırpınırken kanatlarımdan tutun
kolay değil ki yaratılışa duruş
boynum kıldan tiz morarsın parmağımda

sarmaşıversem cılız yürekliliğe

sevda burgacına çekili yokluk
avuca dökülür hüznüne güller
tokluk verecekse ezginin ritmi
küflenir sözcüğün çökülür uca

yalnızlığın üşür geceler derin

yokluğunla alıştım
boşluğunda dilinde
tokluğuna çalıştım
koçluğunda yelinde

bilerek tanışmıyor

yeni hüzne savurur
gökyüzüne uçarsam
kuş sıcağı kavurur
yükseğine kaçarsam
düş
dedi

sus
artık
hadi de
gideceğiz
yüzü düşüne
değer değmesine

bir an olunca
gözlerinde uçuşan
canan bulunca
varlığına doluşan

sınırsızlıktan

yokluğun hep hüzünle kaldı
gülmedi bir gün olsun yüreğim
bitimsiz acılarda kavruldu
gece karanlığına karıldı

özleminle çoğaldı