Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kırkikindilerde
bereket fışkırırken
sevinip
alıyorsun evine

her akşam sonlarında

çek kapat çık git
oturup dursun eşik
sürecek gel git

ev pidesi tadından
kaybolur üzüntüsü
ne bulur süzüntüsü
ve gidesi kadından

çenesi düşer yerde

ıssız yollarda kalmadan
karanlıklaradan korkmadan
sokakları adımla yılmadan
anan eteğine tutunmadın mı hiç

sağanak yağmurlardan

kimdi unutan
katlanmış bir mendili
çocuk gülüşü
gülüşünde düğümlü

andıkça kuşu

evren sığar gözüme
sığamadım nasılsa
bakmıyorlar özüme
yığamadım basılsa

sevgi kapılar açmış

sessizce bir limanda
umudumla gezgindim
bir martıyla aman da
çığlığımda bezgindim

dalgaları yararak

birden sızlayıp
içindeki yarada
tinimde volkan
dökülür ciğerime

tenin tenimden

geç kaldı gecesine bir garip geçen güne
aramayın boşuna gökyüzü güneş kayıp
her yer aynı görünür alakır renge sayıp
göze gelirdi gençlik halay çeker düğüne

göçebe gemilerden serildiler denizden

sevmeye yorulduğum
üzüntüm de yelinden
ölmeye burulduğum
bozuntum da elinden

akan su menderesin