Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

hep ağladın güldürüp
sevinin ben merkezi
yaprakların öldürüp
devinin can merkezi

uykuya yatmadın mı

yüzünde gülücüğün
ay benim kara kızım
elinde geleceğin
ay benim kara kızım

yüzünde neşe saçan

ay buluta girdi göz göre göre
çıkmaz allah çıkmaz
karanlıkta koydu bizi
gecenin karanlığına tutunarak
uzattı başını yavaş yavaş

ay gülse yüze
karanlıklar dağılır
sevdalar düze
kervanları yığılır
yağmurlarla yağılır

düşte demlen
aklına düşenle yemlen
düş topu yumuşacık
yazabilirsen sanat
yazamazsan san at
kızabilirsen kanat

yıldızlara bak
denizi yalayıp geçti
hem yerde
hemi gökte

od’un ışığında

çıkabildiği
tepelerden seslenir
sağlam yanıyla
delikanlı çağında

benle başlayan

kalınası buz gibi
batmada öteberi
dalınası kuz dibi
batırmada teberi

ustalığını gördün

saymadan dil ucunda
saygı sonsuz bilesin
çiçekler dal burcunda
kaygı bunsuz dolasın

inançta tek kalınca

öyle gece ki
maviye çalar sonra
ay ışığıyla

gülücük dolu
gece serine dalar