Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

şiir düşmüş akça alkışlanası
pırlanta gibidir değer verince
kim üşümüş akça al kışlanası
horanta gibidir gizem derince

özlemi yüküne canı yanarsa

seviden doğunca köz
coşkunluk içinden öz
oya gedik kalemden
fırlattın fırlatsın söz

sahiden yazarım yaz

sığa darıdünyaya
sessizliğe çekildin
yığa karı bünyeye
ayrılıktan ekildin

kana ağladığına

öksüzlüğünde sokağın
yoluna düştüm patika
tininden topal ayağın
tarağın dar geldi sıka

özlediğim sırtında yük

sıcağı sıcağından
bulunsaydı telaşı
ocağı ocağından
tüttürüyor talaşı

dağları güzelleme

sıcak basar yamanca
sarı başak kavrulur
yalnızlığa amanca
boyun büker savrulur

asi çocuklar sesi

kaç ilkyaz biçer
zemheriden geçince
kaçını içer
ecel şerbet içince

kimi kel kalır

karanlığında
umutsuz umarsızca
dolaşmak mıdır
umudu haykırmak mı

sevdayı bulun

sevgin anısına he
denilmiş olsa bile
davranılır kadehe
yenilmiş olsa bile

değerinde düşeni

sevgi ışığında
yolu göremeyene
ne denir ki
buluttan çıkmayan ay

dalında bülbül şakır