Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

uzakta bir yer
elleri cebimdedir
soğuyacak ter
yelleri dibimdedir

ak ile kara

uzaktan sevme beni
yakınıma düş getir
duru sular bekledim yolunu
kalkmalı duldalıklardan
güneş teni yakmadan

uzanıverdiğin yerde
kendisine bile geçen
gökyüzüne sisi perde
masmaviliğine açan

boşu boşuna kayrılsın

içte çalışanı dışta kargaşa
ayağı düz döker başı alını
ilgisini çektik taşa kargışa
dayağı toz eker kaşı yalını

içerik dolusu emek derile

ayazlı gece
sardı karanlığına
sarmalayınca
sensizliğe üşüdüm

sevilen yoksa

uyandım gece yarısında
kül oldum sayıklarken
pür telaş korkarcasına
kan ter içindeyim titrek

yalnızlığımın sancısıydı

uyu kadınım uyu
uyana yalnızlığa
ağız tadınım koyu
duyana yalnızlığa

sessizliğe adımı

kavuşursa sevinçle
ayrılmaz utancında
savuşursa bezinçle
sıyrılmaz utancında

gün dolar göle sular

utangaç bir bulut
gökyüzünün az ilerisinde
süzülüyor
kimi görecekse soracaksa

aylak kaldı an

üşümüyorum artık
çıkardım kışlıklarımı
üstte fanilam duruyor
inceden inceye incelttim
incecik bir yol gelir
yardan yüreğime sızılı