Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

töhmet altında ırmaklar bulanırken
gece katında sessizce dolanırken
çimen kokulu baharlara soludum
kent kalabalık karışıp ulanırken

kanadı buzlu poyraza gıcımasın

tarlada bahçede
su boylarında
şehrin orta yerlerinde
boyunu gösterip karanlığa karışıyor

akı karası

yağan yağmurun
bir kırılışı vardı
gözüme kaçan
bereket toz toprağın
çizgisinde yaprağın

önce böyle değildim
alnımda yol çizgiler
salkımsöğüt eğildim
yanımda dol çizgiler

yağdı türkü söyledi

bakışından buğun eridi bitti
çirkinliğine mi heves edecek
akışında kuğun sürüdü gitti
çirkinliğine mi heves edecek

gece karasına saçın tarardı

çıtlık ağacın durur
gece yangınlarına
yücel angınlarına
sevi üşür kudurur

ayak direr tanıdık

uslanmazsa uslanmasın cezadan
fark dediğin kırka çıksa neylersin
kendisinden sorulmadan ezadan
çark dediği çırka çıksa neylersin

gözlerden kör melek sanır cadını

çıkmaz sokağı çıkar
yolun sonuna değin
yıkmaz bukağı yıkar
dörtnala gidiş yeğin

çulunla ürkütmeyin

sevse miydi doyası
yalansa olmalıydım
çıkmaz gönül boyası
alansa dolmalıydım

yatağında gür ırmak

gülden gelen kokusu
çilesinde demlenmiş
sevgisinden dokusu
özlerinde nemlenmiş
çilesinde demlenmiş