Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yelin eteğinden tutup savrulma
doruğuna ateş banıp kavrulma

dudağında kaldı yenmedik balı
yanağında aldı konmadık çalı
çanağında saldı bir bağlam alı

dönüp ardına bakma
yaraladın beni dost
bir de boynunu bükme
paraladın beni dost

çağlamadın özünde

dünya dönüyor umut mavisinde
insanlarda dönüyor
döngüsü dışına

boğazlanıyor yerliler
yerinden yurdundan

ne denli erken
ilk öpüşü insanın
konuşmadan
dudağın ilk devinimi

tatlı bir duruş

köz yakar yüreğini
dumansız yangındır bu
cız burun direğini
dumansız yangındır bu

etnik ayrılık ayrı

yaşanır yüreklere gün doğunca
hele eşini dengine değince
dünyalar senin olmaz mı
çiçekler selama başın eğince

yüreğinde sevdiklerin çiçeklenmeli

usumda yangın
bir avuç sevda folu
denizsiz şehrim

deprem gibi salladın
yıktın elsiz ayaksız
dal üstünde nalladın
çıktın yelsiz uyaksız

koşar mı dersin daha

Yetmedi mi incittiğin
Kırıp döktüğün düşleri
Yangın yerine çevirdiğin
Kırıcı sözlerinde yüreğimde
Derin oyuklar oluşturdu

ağarmış sabah
daldan kopmuş gül gibi
sessizliğinde
küsüyorken geceye

ayazlanmışsa