Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

erken uyanır
dalında sesi kuşun
hırçındır şimdi
kayalara vuruşun

parmak ucunda

geceyle tutuştu nisan girince
bulutlar döküldü ıslağına bak
sokaklarla geçer insan arınca
yağmura uyunuz sulağına bak

çok uzağınasın göremem seni

kuzu tokluya döner
toklular koç olunca
sağılan koyun diner
bakır bakraç dolunca

özlem biter sarınca

kıyıda saçlarını savurup
yel inliyorken neredeydin
kumlarda yalın ayak gezerken
etekleri tutuşuyordu

güneş inerken dağın ardına

lacivert gecede dalga kırınca
denizler de ağlar olur sırrınca

sabahlara değin dağladığına
yüreğinden dolan ağladığına
sevişircesine meyil bağladığına

gözü buğulu
gizemli duygu yükü
sevda sarınmış
kanıyor yüreği lâl

değme geceye

lâl ne denli
derinse gizemliyse
dili şaplak gibi ağır
üzerine attığının
altında kalma sakın

esin perim gelince gör
halden hale düştüğümü
güne ufuk dalınca sor
yelden yele aştığımı

evde ateş yanar durur

lavantalı mendilin
olmadı ya nedense
ocaktaki kandilin
sönecekti hadense

elemli boyan yoktu

loşluk sızarsa damdan
tinime doluyorsa
kaçılır mı odamdan
yüzüme soluyorsa

duru yazda geceli