Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yara yaraya em olunca
yara tez kabuklanırmış
göğsünü yararak denize
saldırıyordu tekne
yalpasıyla

kapağın arasında
sıkışıp kalır ömür
sabahın ortasında
tıkışıp yanar kömür

sesimde dolan öfke

çocuk hüznü tadındasın
şimdi uyku kaçağından
bal düşlerin ardındasın
çığlıkların kucağından

usturandan işçiliğin

çocuk kucakta uyur
anasından emdikle
gıcık yapınca buyur
usulünce cimcikle

kurkuna gibi korur

avucumda yangı kavuşuncaya
çocuğun hüznüne karışır andı
özleminde rengi savuşuncaya
çocuğun hüznüne erişir sandı

bedelinde öder gelip geçmeden

yaşam iki kişilik bilene söylesen de
al baharı donatır yongasına kısılır
sevda sesine dolar gül dalına asılır
iremine dönüşür geneline desen de

kuşların cıvıltısı yüreğine hoş gelir

incecik dal gibiydi
yaprakları dibiydi
çoban elinde miydi
daha küçük sabiydi

tine dolar bulutlar

yaz bir kıyıya
göçmen kuşlar habercisi
giderken kanadına
yazı da alıp götürür

hüzün süremlere yansır

çocuğun çığlığı gibiydi sesi
yüzyıllar öncesinden gelir
çözemedi kimse susuzluğunu

bir serinlik yağar ya
bunaldığın yaz gölgelerinde

çıraksız bir ustayım
ustamdan göz ucuna
firaksız bir sustayım
bakarım sonucuna

küşküreli sapında