Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kuru yaşları
gölgesinde gözlerin
leblebi gibi
dökülecek mi birden

demlenecekse

dola boynuma kollarını
bir tutam yalnızlığımı al
avuçlarında sakla elimi
gözlerinde yitsin gözüm

teninde erit et haşat beni

sessizliğe düşlerindi
kuşkanadına çıdamı
gölgede gülüşlerindi
kuşkanadın açı damı

alçalırsa yük seçinde

kuş kanadına yoksun
naylon oyuncaklardan
bulut sarmalından sun
renklice sancaklardan

coşan ırmaktan kaçak

ay düşünce
dalgalandı deniz
bürümüştü ayaz
gülüşünce

yarım yüzüne

küsen yağmurları
düşmüyor kuru toprağa
gözyaşlarım yetmiyor
beş para bile etmiyor
ayazı kesecek yine

kuytusuna yarların
savurduğun eşyadır
alkanında karların
kavurduğun payadır

ciğerde söküldüğün

geceyle tutuştu nisan girince
bulutlar döküldü ıslağına bak
sokaklarla geçer insan arınca
yağmura uyunuz sulağına bak

çok uzağınasın göremem seni

kuzu tokluya döner
toklular koç olunca
sağılan koyun diner
bakır bakraç dolunca

özlem biter sarınca

kıyıda saçlarını savurup
yel inliyorken neredeydin
kumlarda yalın ayak gezerken
etekleri tutuşuyordu

güneş inerken dağın ardına