Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gençlik seher yeliydi
çabucak geldi geçti
varlık bahar seliydi
kabaca sildi geçti

düşleyip şiir yazsan

yüreğe dil
kaleme el
bülbüle gül
peteğe bal gerekmez mi

goncaya dal

dar geçidinde
gerçekle düş sarmalı
gülüşe dalan

çember daralır
keyfinle bir kaçınca

gün doğarken atlı
yel kanatlı
destisini dolduran
çiçeğini yolduran
yıldızları bulduran

gün yüzünü özlerken
parıltısında yandım
dağ çarşafın izlerken
içim titrek uyandım

kendine gelmiş kuşa

kaç kuş kanadı
sıvazlayıp uçurdu
şu koca ağaç
ne bitti an ne durdu

dönmesi kolay

güzdü gelen
güzelliğiyle
hüznüyle
çıktım yel tepesine
kolaçan ettim
renk cümbüşü çevre

güzeldi
an istemle olur
kuralsız yaşamalı

pencereden dışarı
söğütler arasından

gerçekte olsaydı düş
güvenemiyor insan
yansılaması çok hoş
güvenemiyor insan

damarlara doldu hız

Gurbette gece duygulara gebe
Acı sızılar ağlaşır gözünden
Soluk kesecek iniyorken dibe
Ayrılık başlar dökülür özünden

Gurbette gece köz olur ciğerde