Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dağladıkça acı yürekten sancır
kapılarındaysam uyur uyanık
bağladıkça kanca terekte incir
yarin yanındaysam uyur uyanık

loş köşesinde çek yükümüzü sar

genzim en çok güzde yanar
yaşa diyor bedenimde ki
kaynarken şeytanın özü
bana göğe ilmek ilişir kim

iğçine yalan düştükçe

ay karanlığa
oynaşırken ışıldak
geceye inat
güneş yayan yapıldak

yağmur ip gibi

kucağına al
ayağına toz olsam
bağrına bas
senin yerine solsam

başımı yıka

o adam
olamamışsa adem
yesin mi bolca badem
oy ben nereye gidim

be adam

dili dingili
ayarı kaçmış sevgi
bilir sevgili
suskunluğunda sevi
dar eder yıkar evi

düşen yaprak takvimle
geçmişe daldım yaşla
sevdam sevgi sevimle
gözüme doldum yaşla

saçımdan yağan kardı

özlemine dalıp gelirim dedin
bitti biteceğe inanamadım
dilemeğe alıp ömrünü yedin
gitti gideceğe inanamadım

önüne ardına göğü gözledi

bereketi gökte gören
yerlerinde toplarmış
göğsünü gerip veren
yüreklerde kaplarmış

kolay doğum olur mu

sessiz oluşuna sallanır dedi
yorulacak mıydı söz arasına
suya doluşuna yollanır kedi
sorulacak mıydı güz arasına

umarında susar öteye kaçar