Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

bir kahkaha
güldürdü kendini
espri dökülmeden
gülüyordu
tıkanırcasına

harın höle kaynadı
yelinle çadır dulda
gözyaşından sınadı
ne hasırda ne çulda

umudunda dolandır

garipçe kalışından
gözlerindeki korku
yürekçe dalışından
sözlerindeki korku

dolaşırdı şaşkınca

neden ağrıyor başım
avucumda göz yaşım
yalnızlığımdan ayrık
terk eder arkadaşım

bırak beni yorgunum

telli turna uçmadı
kanadını açmadı
derdi acaba nedir
hiçbir yere kaçmadı

yalan değil doğrudur

yollarda özleme bak
bahara koşuyorum
dallarda öbek öbek
sihire coşuyorum

dallara kuş dolalı

aldığın adın
acı göle benzeşir
kızkuşu uçar
martılar konar yüze

avucu terli

canımı acıtınca
uzaklara daldırıp
gözümden mi kaçırdım
temmuzda üşütmesen
yaşları da kuruttum

sanma gidişinde dört köşe oldu
dik başın yüzüne sen de ağladın
anma noktasına pür neşe doldu
ak yaşın güzüne sen de bağladın

neden kalkamadı uslu çocuktun

gece karanlığında
her ayrılık yakışı
türküler eşliğinde
geldi geçti takışı

gözüne titrer hüzün