Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

beni kördüğüm
ana dilde okusak
ötekilere
sırası geldiğince

seni gördüğüm

bahçeye saldığı su
suyunda görseydi
görseydin pırıltısın
pırıltısında ışıktan damla

damlasında bir göl

kelebekle uçacaktı
öpüşüne tele salın
derinlikle açacaktı
öpüşüne hele alın

derdiği başına mıydı

öte dönüp yüzün çevir
solgun gülü taç olunca
kötü sinip sözün devir
sor bülbülü aç olunca

ay dolunca yüreğinde

dön demeyle dönülmez
geçmiş bir kalemde silinmez
sildim desem de
yüreğim izin vermez

karartma gecelerden kalma

örtünce gözünü nice
bağrışmalarını duya
erde başlamış yenice
çağrışmalarını boya

elinde bükülse kader

böyle değildi
senden öncesi yanan
derin yerdeydi
ağırlığından konan

tin tinlerken sor

öptürme soğuk taşı
gülücüğünden korla
yorgunu tende yaşı
öpücüğünden morla

aklım fikrim açacak

tutkuydu öyle kalsın ayrılığa çağlasın
daraldı yüreğimden daraldığım nefesi
hüznüne dolduğum kalmadı hiç hevesi
utkuda uzak dalsın gayriliğe dağlasın

filizlenen dalımdan yeşile dolunca mor

özlem dökülür geceye
hüzünlenir gözler yaşlanır
el gece güler
hava da zehir süzer ben solurum

yalnızlığımı çoğaltırım