Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

beni bırakıp gitme
çıldırmaz yere göğe
karanlığından itme
çaldırmaz vara yoğa

korkar mıyım ovada

yaramaz
afacan
bir çocuğa benzetir
beni
benim çocuğum

aşınıyordu
yaşadığı cıvıldayan yerdeydi
kuşların yüreği gibi kıpırdak
alışamamıştı şehre
darmadağın yuvaları

bende kalır aklı içi yandıkça
süremi tersine bozuldu bağım
geceme karardı günü andıkça
gülüne bülbülü üzüldü çağım

yağdıkça ağıyor delin boranı

sensizlikte
sensiz çöken gece
amansız
hüzne saldı

beden yaşıyor

soluğumdan yakınım
bende benden içeri
yalnızlığıma akınım
bende benden içeri

kömür karasına bak

Dünya keşmekeşi anladığıma
Sazın belli ziyam sözünde belli
Zemheride yürek kanladığıma
Yazın belli ziyam güzünde belli

Dağlarından dolan ovasına in

belli belirsiz yanıyla
derde beni sarmaladı
gelir gelirsiz sanıyla
serde yeni tırmaladı

karşı bile koyamadı

osman şimşek azla görse orayı
parlar belli değil pas belli değil
sultandır bilirsin türkan şorayı
tenor belli değil bas belli değil

tümünü çizmeli kalmasa başka

çıkıp gelsen öteden
yel kanadında tutup
bir lokmacık keteden
kel inadından yutup

düşünden çıkagelir