Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kalkışmazdı giderken
kararttın tanımı dost
canan selam ederken
körelttin kanımı dost

düşürdüğün bizara

hangi adamla
geldiyseniz fark etmez
uçmasın damla
boşanır zembereği
dura kalmasın zaman

kabuklanır yüreği
dudağında uçuğu
kuş uçurtur gereği
yandığına çocuğu

dağın ardına alca

istenmedik bir sonuç
sağlamlığında duruş
kelebekken göğe uç
yalnızlığımda buruş

sözcükleri dizerken

genzinde yanık kokusu
saçlarından tutuşmuş
sevdaya savruluşundan dönüşü yok
uyuduğun uyandığın belirsiz
kara bulanık bir gölge
sevişmenin ertesinde

kaç celse aklar seni
alacağını almış
kimlerle yoklar yeni
vereceğine dalmış

küçülmüşsün ne denir

kahırla yüklü bulut
okun ağlamazına
torbasındaki gulut*
okun dağlamazına

toprağında yetimdi

mumunu dikişine
alevlendin erindin
yaşların akışına
ay ilendi yerindin

dokununca elemi

ilkyaz döküntüsündeydi
inliyordu yelinde sürem
bendine sığmıyordu düş
umursadığı da yoktu hiç

acısına sığındığı sakinlik

aklın fikre gürledi
gelgite başın döne
yaktı yanı körledi
yaşardı yaşın söne

denize gemin bata