Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

avunurum gecede sensizliği unutup
kalakaldığı ana ardında gözün yaşı
ildiğine sayınca yine de savunurum
taşı gönlüne sevip dağlar gibi yüceyi

gelmesini bekledi yollarına bakarak

fırtına içinden dalgalanırken
ahım dinmeyesi sızıl geceler
sensizliğe beden algılanırken
ahım inmeyesi kızıl geceler

özlemine derin dinmeyen acı

gamı sökünce
sıcak bir el sarıldı
sarılmalıydı
yeni gün kapısında

damı çökünce

gidenler gittiği yerde
geri dönecek değiller
göçmen kuşları döndü
suya saldım özlemi
akıp gitti belki
dalgalar getirecek mi

fidan öyküsü
boyu bir karıştı ilk
törenle dikti
yumuşacık elliler
tutun toprağa
toprak saracak seni

bir avuç toprak
bereket verirken gör
goncalaşan gül
göğe bakıp gülüşür

yoksul sofrası

süremi yitmiş
gün arasına sığın
bahar sabahı
yeşile dönmüş çevre
tutsak olmadan şehre

gece koynuna
alır beni bir adım
adını gece
gül aya fısıldadım

gökleri tuttu

geceler boyu
uykusuzluğum
avucuma mı
düşecek yüreğim

fırtına öncesi

sana vara düş kurup
yollarda geçebilsem
nicesinden yakarıp
çöllerde geçebilsem

umut tazecik saklım