Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

buluta değdiğimde
sis dumanına akın
başında eğdiğimde
ıslanmasına yakın

buruk ezgi derinde

kişi alçalırken kazancı artı
kalabalığına yükselir hane
ağırından alır tartınca tartı
kalabalığına yükselir yine

ters orantılıdır yaşanılınca

örneğin gür ormanı yok saydığın çölündür
yüzüne sustuğundur kalabalık ortamdan
üveyik çığlığından kayıp bulsan gölündür
düzüne kustuğundur kalabalık ortamdan

öylesi beklenirdi batan güneş doğmadan

gidiyorum ağlayıp ta
sana yağmuru kalsın
gözyaşlarına ıslanmış
karanlığında bir şehir

kalabalıktan uzak

zaman kolunda
iki zamane
iki çocuk nalan
durmadan ağlayan
iki biz

deli demişler
içeriye koymuşlar
atomcu başı

29051014denizli

bir yanım ağır uyku
öte yanımda uyanıp
içinde çıkmaz kuşku
kibrit ucundan yanıp

taşa baksam iz olur

güne dolmadan
geçe kalmadan tavır
kapı kapanır

hüzün birikti
tümcelerde gizemli
yetmeyen sevgi
rest arkasında nazlı

mor akasyadan

karanlığımda
yalnız ebem gibisin
yanından hiç mi
insanlar geçmez neden

yalnızlığımda