Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

anlaşılan şu
ozan yaşarken ölür
dağların başı
duman olur süzülür

uykusuz göze

bitmemiş son dizede
yarımcağız bir hece
kon balkona bizede
yarımağız bir hece

son gelişinde gidişi

sevdayı dağıt aleme geç kalmışa sayılmam
sığar mı bir kaleme birde doluca oluşum
sözcüğü bin kelime geçince ay ayılmam
birde doluca buluşum birde doluca doluşum

hüznümü anlatamadım ecel kapıyı çalmadan

geç kalmışa sayılmam
birden doluca oluşum
geçenden ay ayılmam
birden doluca doluşum

sevdalar dağıt aleme

bir dilbere tutulunca delice
uzar gibi yakı gibi ay gibi
gele gide kuşlar konar alıca
tozar gibi çakı gibi yay gibi

söze küser öze taşar nicesi

dudağımda acıklı
bir ezgi yansılanan
deli bozuk cıkcıklı
bir yazgı ensilenen

kıyısından geçerken

geceden dolup
inciden mi damlamış
acıdan solup
sancıdan mı mumlamış

280110-5denizli

yüreğime yeni tınılar gerek
sıkmadan sıkılmadan akıp gidesi
çığlığında doluşsun
üveyikler kırlangıçlar martılar
her biri kendi alanında usta
yarım kalan tümcenin eylemi sözcük

tinine üfler iken
aralanmış kapıdan
karda gölgeler iken
yaralanmış yapıdan

miskinlik kana dolar

avucumun içinden
uçup gide çocukluk
allı dalın ucundan
kestiğin midir okluk
can
suyu