Ozan Bindebir Şiirleri - Şair Ozan Bindebir

Binamıza nerden geldi,
Terbiyesiz Recep Emmi…
Sağlam kolon varsa çeldi,
Terbiyesiz Recep Emmi…

Muhabbette kendin övdü,

Hilebaz insanları, sandım ki sadık dostum;
Cenderede ezildim, bak işte hazır tostum.
Budala Bindebir’im, hem kesti hem yüzdüler;
Böyle sahte dostların elinde kaldı postum.

10.06.2015

Ey Sultanım ben sana, bir güzelce bastırsam
Matbaada kartvizit, dağıtsam Ak konağa…

Şöylece orta yere, gömülesi oturtsam
Yavru ceylan derisi, konforlu bir koltuğa…

Dost deyi her dosta sırrını verme!
Gün gelir dostunla düşman olursun.
Düşman bildiğini sakın ol yerme?
Bir gün barışırsın pişman olursun.

Sevdiğin insandan hiç duyma kuşku,

Güzel komşum duy sesimi,
Besleme bu pittbul iti.
Gel tüketme nefesimi,
Besleme bu pittbul iti.

Besledikçe azdı gitti,

Dokunsan alnına ne olur gönül?
Dudağına layık yanak istersin.
Duracak, kalacak yerin yok iken
Saraylardan yüce konak istersin.

Sinen aşka düşer, yanar korlarda

Hevesim kalmadı yalan dünyada
Yaşıyorum gibi oyalar beni.
Nefesim tükendi, çıkmaz feryada
Batırır al kanda, boyalar beni.

Ölür gider isem gurbet ellerde

Bir ömür sevdiği Elif sanırdı;
Eğer Karac’oğlan görseydi seni.
Kendi öz canından çok kıskanırdı;
Eğer Karac’oğlan görseydi seni.

Seslenirdi “Elif Elif !” diyerek

Yeni mi gördünüz san ki;
Kara lastik ayakkabı.
Kırk sene giydim inan ki;
Kara lastik ayakkabı.

Güneşte petrol kokardı,

Rızasız dost bahçesine girilmez,
Ölülere yalvarsan da dirilmez,
Çakıl taşla yüksek duvar örülmez;
Boşa emek sarf eyleme Bindebir!

Bu sözleri öğüt say bir bakıma…