Orbay Eken Şiirleri - Şair Orbay Eken

Okudum hatmettim Elif'i seneler önce
Manasını bilirim Sırat köprüsünden ince
Hayli zaman oldu almıştım din-i terbiye
İfşa ederim etmem Hakk bilir sana ne?

Heves etmedim niyet ettim

Haksızlığa karşı çıktım kötü oldum
Makuldum kendimce kibirli oldum
İfşa etmedim kendimi sildiler beni
Temizdim ama kirli sandılar beni..

Çok gördüler belki bize her şeyi

Kendine sorsan herkes masum herkes usta
Meydanda kalmamış yiğit herkes yasta
Akrep çok dediler kaldırdım taşı
Akrep yok ama zehirden herkes hasta.

Haksızlara karşı savunurken hak
Sakın ola inme seviyesine bir bak
Muhattap olma onlar korktu sansın
Yiğitlik yerinde zamanında kalsın..

Popülizmin kurbanı olduk
Aklı ve kalbi unuttuk
Mutlu oluruz sandık
Sürüye daldık

Hesabı unuttuk

Aşığı görmez kimse gizliden içre ağlar
Hoyrattır samimi kalp dağa benzer
Derindedir ateşi yüreği ince sever
Bilmez kimseler yarasını inceden ince

Aşığa derler senden olmaz bülbül

Kimsenin inancını yargılama
Gayba malik Allah var
Allah'ın hükmü yanında
Seninkinin ne önemi var! ..

Çağani der yalnız Allah'tan korkar yüreğim
Bil kendini,kibirlenip rızayı kaybetmeyelim
Gönül yapalım,kardeş olalım Yaradan için
Kusur bulup,birbirimizi incitmeyelim.

Kimler geldi kimler geçti bu yerlerden..Kimseler umursamadı derdinden.Herkes kendi derdine düşmüştü.İş,ekmek ve başka dertler yüzünden unutturdu gelen gideni.Şimdi şu taştan ve soğuk banklarda oturan yabancı benim belkide.İnsanların içinde bir o kadar tek başına bir o kadar uzaklarda.Şu fısıldayan rüzgar kimlerin adını anmakta..Şu ağaçlar nasılda üzerimizde yükselmekte.Ve toprak nasılda insanları sınırsızca kucaklamakta...
Evet..Bir çiçek boynunu bükmüştü,Gözlerimin önünde öylece sararmış pörsümüş..Kimbilir hangi genç kızın solduğuna,boynunun bükülüp tekedildiğine tanık olmuş..Ve oradan geçenler basıp geçmişler çiçeğin üzerine hiç düşünmeden..Neden boynu bükük neden solmuş? Ne de olsa çiçek ölmüş,öldürülmüş..
Sonra nasılda acelesi var insanların..Bak kimisi işe gidiyor,kimi evine,kimi uzatmalı sevgilisine..Kapanıyor tüm kapılar..Tüm kapılar gözgöze,yüzyüze kapanıyor düşmanca birbirine..Gösterişli bir eda,yalanlar ortaya çıkmayı bekliyor balçıkla sıvar gibi umutsuzluğu yeniden yeniden..
Artık sanırsın bu şehre bir daha gün doğmaz,sanırsın kimse kimsenin derdini sormaz.Eşyalar birbiriyle konuşur,toprak,rüzgar elele vermiş sesler çıkarırlar kendince...Garip bir kahkaha soğuk,yoz,bayağı aniden yankılanır caddelerde..
Neden sonra bu vahşi serzeniş susar,kendini bulunmaz kadim bir karanlığa atar..Kimse nasıl olduğunu bilmeden yine çıkarıp yerinden bu dingin suskunluğu binlerce kez yeniden yeniden didikler parçalar..
Uzaklardan çığlık çığlığa kopar bir doğumun sancısı..YİNEDE TÜM KELEBEKLER ÖLDÜĞÜNDE YENİDEN DOĞAR UMUT...

Afyonlanmış hecin uykusunda ruh
Ulaştırmamış onu aydınlığa,taptığı mabut
Tanımamış kendini nasıl tanısın Rabb'ini ceberut
İnsanlıktan nasibini almamış fırsatçı angut.