Unutsun hafızam seni anılar boş olsun…
Bu gün sensizliğin 365 günü doldu
Hep bir yalnızlık döküldü ırmaklardan
Suyun huzur veren şırıltısında makam oldu
Yalnızlık vardı, serapların da sen vardın…
Gel artık…
Uzaklardan gözyaşın aktı, üzerime…
Bilirim senden dökülür, bu yağmur taneleri…
Öyle ıslattı beni, yokluğun biçare…
Uyku benden firar edip, gidercesine…
Tutarsan yüreğimden…
Yüreğimde sakladığım baharsın.
Gözlerimden, damlayıp akarsın.
Tenime, bir gökkuşağı boyarsın.
Ömrümde papatya gibi açarsın.
Uçan bir kanat olayım…
Kaderin karanlık yollarını geçerken bu gece
Sinsice dolaşıyor hayat görünmeyen yüzüyle
Yaşanmışlıklarımın sardığı garip bir duvarın engelinde
Örterken nefesi bu ömür boğuluyor tenimde…
Tutmak isterim sevgide seni…
Gözlerim seni görmek istiyor,
Bakınıyor yalnızlığın karanlık koylarında,
Bir ışık arıyor güne açılan,
Geceden çıkmak istercesine uyanıyorum…
Tutmak lazım
Resmini çizdim sahilde kuma
Hayalimdi o dünyamdı o
Bir baktım gökyüzüne dalıp gittim,
Rüzgârdı o, yağmurdu o.
Tutsun beni ruhundaki senlerin…
Güneş, gökyüzüne boşluktan süzülüyor.
Bir martının gözlerinden, tenime dökülüyor.
San ki; hayat geceyi söndürüyor da,
Ruhumdaki çocuk, güne uyanıyor.
Tutuştum…
Ömrüm tenimde yorgun bu gün…
Sevgim yüreğimde tutsağın,
Kır zincirimi çalsın düğün.
Ruhuma yangınların vursun.
Tutuversen sende kalır elim…
Sağım yangın, solum sana vurgun,
Küle döndüm, tütüyorken bu gün,
İçim baygın, dışım ayık zor gün,
Geçmiyor ki; günler zalim gülüm…
Toz oluyorum…
Karanlık, sensiz; gözlerimi kör etmişti,
Aydınlığın ışığında, göremez oldum seni,
Sokaklar yabancı, adımlarım kayboldu,
Yürüdüğüm aslında, karanlık bir yoldu.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!